Het is al weer even geleden, maar twee weken terug was de laatste schrijfles op parnas.
Chris en ik hebben toen voor Akky een bedank gedicht geschreven:

Inspirerende lente

Schrijven is als blote voeten in het gras
Voor het eerst na een lange winter
Op ontdekkingstocht in de natuur

De lente ontpopt zich
Als een rups in zijn cocon
Terwijl de illusie van de winter
Niets is dan een herinnering

Door de bomen waait de wind
Als een emotie van mijn gehoor
Onder het ritselen van de bladeren
Komt mijn inspiratie komt bij vlagen

Schrijven is als blote voeten in het gras
In aanloop naar een lange zomer
Vol bloeiende avonturen op papier

Ik zou stoppen met dichten had ik gezegd, want ik kan het toch niet. Gisteren ben ik toch nog een keer aan het dichten geslagen. Op de schrijfcursus bij Parnas hadden we gastles gedichten schrijven. En hoe kan het ook anders, het thema was Valentijn. Dit is mijn (voor de verandering positieve) gedicht geworden….

Zoenende glimlachen

Zenuwachtig zoenen we glimlachen
even afgeleid
uit de realiteit
op afstand door een lokaal
zoenen we glimlachen
je knipoogt
terwijl ik je bekijk
stiekem in spanning
dromend van een zoen
terwijl ik het met
een glimlach moet doen